قبای کحلی

💡 وگرنه جفته نهد با قبای کحلی خویش همی برآید از این غصه دم به دم هوشم

💡 گر مه ز درت کلاف زرین اندوخت ور چرخ قبای کحلی از جود تو دوخت

💡 چون شب شبه گون، ردای سیمگون از کتف بنهاد و جلباب قیری در سر آورد و آسمان، قبای کحلی به عقدهای لالی مزین گردانید:

💡 او در آن شب مهتابی، با قبای کحلی خود که مانند شب‌های تاریک بود، در میان باغ‌های خلوت قدم می‌زد و آوازهای دلنشین می‌خواند.

💡 شاعر با استفاده از استعاره‌ی قبای کحلی، سعی داشت زیبایی تاریکی آسمان شب را در کنار سیاهی موهای معشوق با شکوه بسیار توصیف کند.

💡 آن زن با پوشیدن قبای کحلی و آرایش ملایم، در میان مهمانی بزرگ بسیار باوقار و جذاب به نظر می‌رسید که نگاه همگان را جلب کرد.