فارغی

فارغی. [ رِ ] ( اِخ ) صاحب آتشکده آرد: گویند حریفی ظریف و رفیقی الیف بوده و اهل آن دیار [ استرآباد ] به صحبت او مایل. از اشعار اوست:
پی نظاره ستاده ست جهانی به رهش
من در اندیشه که یا رب به که افتد نگهش.( آتشکده چ بمبئی ص 142 ).
فارغی. [ رِ ] ( اِخ ) صاحب آتشکده گوید: از طبقه سادات آن دیار [ فارس ] و اکثر اوقات ندیم مجلس سلاطین و امرای هند و ایران بوده و چندی به فایقی تخلص میکرده است. او راست:
ای چشم جهان بین مرا نور از تو
ایام مرا ساخته رنجور از تو
دوری تو کرده است بیمار مرا
نزدیک به مردن شده ام دور از تو.( آتشکده چ بمبئی ص 291 ).
فارغی. [ رِ ] ( اِخ ) مولانا فارغی ( از شعرای قرن نهم هجری ) در خانقاه جدیدی میباشد. مردی درویش وش و کم سخن است. بعضی از اشعارش بد نمی افتد. این مطلع از اوست:
از بس که آن جفاجو آزار مینماید
اندک ترحم او بسیار مینماید.
( مجالس النفائس امیر علیشیر نوایی چ حکمت ص 79 ).

در خانقاه جدیدی میباشد مردی درویش وش و کم سخن است. بعضی از اشعارش بد نمی افتد.

💡 تو فارغی و عشقت بازیچه می‌نماید تا خرمنت نسوزد تشویش ما ندانی

💡 ایا مسکین سرگردان غمخوار ز جنّت فارغی و این چنین خوار

💡 درد ما را مگر دوایی نیست؟ که تو بس فارغی و ما مشتاق!

💡 بیدار نه‌ای فارغی از بانگ تکاتک بیمار نه‌ای فارغی از بند اخ و اخ

💡 تو فارغی و از این جانب آرزومندی به غایتی است که آن را صفات ممکن نیست

💡 اگرچه فارغی از حال زارم به جان تو که چون جان جهانی