عشوه گر
مترادفها
دلربا، عشوه کننده، نازپرنده
متضادها
باوقار، جدی
لغت نامه دهخدا
عشوه گر. [ ع ِش ْوَ / وِ گ َ ] ( ص مرکب ) آنکه عشوه بکار برد. عشوه کار. عشوه ساز. ( فرهنگ فارسی معین ). شوخ چشم و دلفریب و دارای ناز و کرشمه. ( ناظم الاطباء ). زراق:
بالابلند عشوه گر نقش باز من
کوتاه کرد قصه زهد دراز من.حافظ.
فرهنگ عمید
دارای ناز و کرشمه، عشوه پرداز، عشوه زن، عشوه ساز.
فرهنگ فارسی
( صفت ) آن که عشوه به کار برد عشوه کار عشوه ساز.
جمله سازی با عشوه گر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 بلحظه ئی که کشد تیغ تیز پیل افکن دو چشم عشوه گر شیر گیر کافر تو
💡 هر که خاصیت اکسیر محبت دانست به یکی عشوه گر و کرد همه منصب و مال
💡 زیبایی کشمیر گرش باعث عشوه ست من میخرم ار زال فلک عشوه گر آید
💡 کدام عشوه گر و بیوفا ترا آموخت که التفات بدین خسته گاه گاه مکن
💡 دو حیله ور جادو دو عشوه گر هندو بر چهره تو بت رو، ببریده سر افتاده است
💡 بنده وقت آن دمم کان بث شوخ عشوه گر وعده بدادی از رهی وز ره دیگر آمدی
💡 در داستانهای کلاسیک ادبیات فارسی، شخصیتهای عشوه گر معمولاً با حرکات ظریف و نگاههای خاص خود، توجه همگان را در میان جمع به سوی خود جلب میکنند.
💡 او با رفتاری عشوه گر و لبخندهایی که بر لبانش مینشست، توانست توجه تمامی حاضران در آن مهمانی مجلل را به شکلی بسیار بینظیر و خیرهکننده جلب کند.
💡 شاعر با توصیف یک زن عشوه گر در اشعار خود، سعی داشت زیبایی و جذابیتهای رفتاری که باعث دلربایی در میان عاشقان میشود را به تصویر بکشد.