عجاف

این کلمه‌ در فارسی معانی متعددی دارد و بسته به زمینه کاربرد، تفاوت‌هایی پیدا می‌کند. در منابع لغوی مانند «اقرب الموارد» و «منتهی الارب»، «عجاف» به یکی از انواع خرما اشاره دارد. این کاربرد بیشتر در متون تاریخی و غذایی دیده می‌شود. در برخی منابع کهن، این واژه به گیاه تلخ یا حنظل زمانه نیز اطلاق شده است. این معنا نشان‌دهنده کاربرد دارویی یا خوراکی واژه در متون قدیمی است. در متون دینی و اسلامی، «عجاف» جمع مؤنث «عجفاء» و مذکر آن «اعجف» است و به معنی لاغرها یا کسانی با اندام باریک و ضعیف است. این واژه در قرآن نیز آمده و به وضعیت لاغری و ضعف جسمی اشاره دارد. در مثال معروف قرآن، «هفت گاو لاغر» (عجاف) که هفت گاو فربه را می‌خورند، اشاره به لاغری و کمبود دارد. از نظر دستوری، «عجاف» اسم جمع مؤنث است که برای اشاره به لاغرها یا چیزهای لاغر استفاده می‌شود. همچنین در معنای خرما یا گیاه، به عنوان اسم ماده به کار می‌رود.