طاوس فلک

طاوس فلک. [ ووس ِ ف َ ل َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از آفتاب است، چنانکه زاغ کنایه از سیاهی شب است:
چو طاوس فلک بگریخت در باغ
به گل چیدن بباغ آمد سیه زاغ.نظامی.طاوس فلک هر شب شد سوخته بال و پر
هم شمع رخت سوزد گر بال و پری دارد.عطار.

کنایه از آفتاب است چنانکه زاغ کنایه از سیاهی شب است.

💡 باز نشناسدش امروز ز طاوس فلک هر که در حلقۀ تشریف تو بازش بیند

💡 در بیابانی که طاوس فلک هیچ می‌سنجد درو بی‌هیچ شک

💡 چو طاوس فلک را زرفشان کرد هزاران دانهٔ زرّین عیان کرد

💡 چون شمع تجلی تو آمد به ظهور طاوس فلک مذهب پروانه گرفت

💡 آتش خشم تو گر شعله ببالا بکشد وای طاوس فلک گرنه سمندر گردد