شاه چین

شاه چین. [ هَِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) پادشاه کشور چین. || ( اِخ ) در بیت ذیل از فردوسی مراد افراسیاب است. ( از یادداشت مؤلف ):
شد این لشکر از خواسته بی نیاز
که از لشکر شاه چین ماند باز.فردوسی.
شاه چین. ( نف مرکب ) که شاه چیند. که شاه برگزیند و انتخاب کند. || منتخب. || ( اِ مرکب ) منتخب از ثمار. ( یادداشت مؤلف ). چین اول از میوه و جز آن. بار اول که معظم میوه یا نیکوتر از آن چیده شود. چیدن برگزیده میوه درختی را.

پادشاه کشور چین.

💡 چو دستور بشنید این گفتگوی همان گه سوی شاه چین کرد روی

💡 چنین بود در وی که ای شاه چین فرستاده از شهر خلخ زمین

💡 بدو داد باز آن همه شاه چین بسی هدیه بخشید نیزش جز این

💡 ز کارش چو آگاه شد شاه چین یکی لشکر آورد بر تو به کین

💡 بینداخت بر شاه چین تیغ تیز گرفتش سر دست شاه از ستیز

💡 که چون برد خواهد سر شاه چین بریده بر شاه ایران زمین