شادان دل. [ دِ ] ( ص مرکب ) شاددل. آسوده خاطر:
بپرسیدش از دو گرامی نخست
که هستند شادان دل و تندرست.فردوسی.تو شادان دل ومرگ چنگال تیز
نشسته چو شیر ژیان پرستیز.فردوسی.چو سیصد پرستار با ماهروی
برفتند شادان دل و راهجوی.فردوسی.من همی رفتم باری همه ره شادان دل
دل ندانست که شادان شدنم نگذارند.خاقانی.
شاد دل آسوده خاطر
💡 بدو گفت برخوردی از رنج خویش همه سال شادان دل از گنج خویش
💡 بپرسید از آن نامداران نخست که هستند شادان دل و تندرست
💡 سپاهی کز ایشان جهاندارشاه همی بود شادان دل و نیکخواه
💡 از ایوان سوی پارس بنهاد روی همی رفت شادان دل و راهجوی
💡 آسوده تنی کز تو بتیمار بود شادان دل آن کز تو بغم خوار بود
💡 تو شادان دل و مرگ چنگال تیز نشسته چو شیر ژیان پرستیز
