روز کور

روزکور. ( ص مرکب ) آنکه در روز نتواند دید. مقابل شب کور. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). اخفش. اجهر:
من قرین گنج و اینان خاک بیزان هوس
من چراغ عقل و آنها روزکوران هوا.خاقانی.تا شاهباز چتر تو زرین گشاد بال
از بوم روزکور نزاید حسود شوم.بدر چاچی ( از آنندراج ). || کنایه از کسی که چیزعیان را نبیند و بغایت بی خرد باشد. ( آنندراج ):
سراپرده و چارپا و ستور
بسی بهتر از دشمن روزکور.فردوسی.یکی گفت کای ابله روزکور
همی دست با چرخ سایی بزور.( گرشاسب نامه ).چون مرد شوربخت شد و روزکور
خشکی و دردسر کند از روغنش.ناصرخسرو.نباشم چنین عاجز و روزکور
که برگردم از جنگ بی دست زور.نظامی.ای چرخ روزکور نگویی چه کینت بود
وز شهریار تخمه حیدر چه خواستی.؟ ( از راحةالصدور راوندی ).

آن که نمی تواند در روز ببیند.

آنکه در روز نتواند دید مقابل شب کور.

💡 رشتهٔ ایام را آور بدست ورنه گردی روز کور و شب پرست

💡 چون مرد شوربخت شد و روز کور خشکی و درد سر کند از روغنش

💡 این دهر روز کور کش ایام خصم باد دست طمع به گیسوی شبرنگ می زند

💡 در آن زمان که بد اندیش روز کور تو را قضا به میل سنان اغبر غبار دهد

💡 چون روز نست در ره امرش گشاد چشم این سقف روز کور که خالی ز روزن است

💡 محدث از خلقت قدم که بُوَد روز کور از سپیده‌دم که بُوَد