رایم

رایم. [ ی ِ ] ( ع ص، اِ ) رائم. شتر ماده مهربان بر بچه و پوست آکنده بکاه آن. ( از آنندراج ) ( از اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ) ( از المنجد ) ( ناظم الاطباء ). || اشتر که بر بچه دیگری آموخته بود. ( مهذب الاسماء ).

رائم. ماخوذ از تازی شتر ماده مهربان بر بچه و پوست آگنده بکاه آن یا اشتر که بر بچه دیگری آموخته بود.

💡 چنان گرم کن عزمِ رایم به تو که خرّم‌دل آیم چو آیم به تو

💡 با شاهباز صعوه نگوید کس صاحبدلم نه رایم و نه خانم

💡 بشد تدبیر و عقل و رایم از دست چه تدبیر ای مسلمانان، چه تدبیر!

💡 بودم نهاده بر سر زانوی فکر سر رایم چو آفتاب، ضمیرم به سان صبح

💡 من چنین دانم کین قبه عالی بنیان من بر این رایم کین گنبد گیتی پرور

💡 چو رایم دراسد آمد علم زد اسد شیر علم شد تا که دم زد