شیخ احمد بهار

[ویکی فقه] شیخ احمد بهار، از روحانیون ادیب، شاعر و از مبارزان ضد استعمار در قرن چهاردهم هجری.
وی فرزند شیخ محمدکاظم تهرانیان، عارف، شاعر و تاجر اهل خراسان بود. احمد بهار در رجب ۱۳۰۷ ق/ اسفند ۱۲۶۸ ش در خراسان به دنیا آمد. تحصیلات متداول را نزد استادانی چون حاج میرزا محمدباقر مدرس و ادیب نیشابوری در مدارس فاضل خان و خیرات خان مشهد گذراند و دروس فقه و اصول را نزد استادان حوزه مشهد، تهران، کربلا و نجف خواند و تا حد اجتهاد پیش رفت و سپس به مشهد بازگشت. وی از بنیانگذاران «انجمن ادبی خراسان» بود که از بهترین محافل ادبی زمان در سراسر ایران به شمار می رفت و بزرگانی چون ملک الشعرای بهار (پسرعموی شیخ احمد)، ایرج میرزا و فروزانفر در آن شرکت داشتند.

💡 در همین دوره است که سید محمد طباطبایی در ماه ثور (اردیبهشت) ۱۳۰۰ش، شانس خود را برای احیای روزنامه خراسان آزمود، اما نتوانست انتشار هفتگی و مستمر آن را تداوم بخشد. چاپخانه خراسان تا سال ۱۳۱۴ش به فعالیت خود زیر نظر شیخ احمد بهار ادامه داد، اما در این سال و در پی وقوع قیام مسجد گوهرشاد، وی در مظان اتهام به دخالت در این واقعه قرار گرفت و به تهران تبعید شد.

💡 او به ناچار چاپخانه خراسان را به عبدالحسین و محمدصادق تهرانیان، پسرعموهایش و ابراهیم فیروزیان فروخت و به این ترتیب، مالکیت چاپخانه خراسان از دست شیخ احمد بهار خارج شد.

💡 با پایان کار خراسان، فعالان مطبوعاتی آن، مانند شیخ احمد بهار، به روزنامه طوس نقل مکان کردند و بعدها، روزنامه «نوبهار» با تمهید همین افراد منتشر شد.

💡 شیخ احمد بهار در سال ۱۲۹۲ش، چاپخانه خراسان را افتتاح کرد و ضمن فعالیت در حوزه چاپ و نشر کتاب، به تدریج چاپ منظم سالنامه‌های خراسان را از سال ۱۳۱۳ش در دستور کار قرار داد و اولین شماره از آن با تلاش عبدالحسین تهرانیان منتشر شد.