خداداده

خداداده. [ خ ُ دَ /دِ ] ( ن مف مرکب ) عطای الهی. بخشش الهی:
خداداد ما را چنین دستگاه
خداداده را چون توان بست راه.نظامی.چو شه دید گنج فرستاده را
چهار آرزوی خداداده را.نظامی.بملک خداداده خرسند باش
مکن ز آهنین چنگ شیران تراش.نظامی.کار خود گر بخدا بازگذاری حافظ
ای بسا عیش که با بخت خداداده کنی.حافظ.با خدادادگان ستیزه مکن
کآن خداداده را خدا داده.؟ || فطری. جبلی. موهوبی:
ترا که که حسن خداداده هست و حجله بخت
چه حاجتست که مشاطه ات بیاراید.حافظ.

چیزی که خداوند بخشیده است، خدا داد.

عطای الهی بخشش الهی

💡 بعیش کوش و بشادی گرای، کت شب عید دو تازه دوست خداداده رفته از شب نیم

💡 تو را که حُسنِ خداداده هست و حجلهٔ بخت چه حاجت است که مَشّاطِه‌ات بیاراید

💡 برو ای صورت چین و زخدا شرم بدار حسن خود جلوه بر آن حسن خداداده مده

💡 این ملک خداداده خداوند ترا داد وین تاج رسول عربی بر تو فرستاد

💡 کار خود گر به کرم بازگذاری حافظ ای بسا عیش که با بخت خداداده کنی

💡 زیب مشاطه صفایی ندهد آن بهتر که قناعت به همان حسن خداداده کنی