دوشادوش صفتی مرکب است که به حالت افرادی اشاره دارد که به صورت منسجم، پیوسته و در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند. این واژه بهصورتهای دوشبهدوش و شانهبهشانه نیز نوشته میشود و در متون معتبر فارسی، هممعنی با واژگانی همچون همدوش، همراه و همتراز به کار رفته است. این ترکیب بیانگر همقدمی، همراهی و همسطحی در موقعیت یا اقدام مشترک است.
از جنبهی کاربردی، این اصطلاح اغلب در بافتارهای اجتماعی، نظامی یا حماسی به کار میرود و بر اتحاد، همبستگی و مشارکت جمعی تأکید میکند. برای نمونه، در توصیف نقش غیرنظامیان در پشتیبانی از نیروهای مسلح، گفته میشود: «مردم دوشادوش سربازان به دفاع پرداختند.» این کاربرد، حاکی از همکاری نزدیک و ایستادن در یک صف و آرایش مشترک، فارغ از تمایزات معمول است.
بنابراین، دوشادوش فراتر از یک همراهی ساده، حاوی مفهومی از همترازی، اتحاد عملی و اشتراک در تلاش یا خطر است. این واژه بهویژه در متون رسمی و ادبی، همارزشی و همجهتی کامل میان طرفین را میرساند و بر پیوندی ناگسستنی در حرکت به سوی هدفی مشترک دلالت دارد.
