دامان پر

دامان پر. [ پ َ ] ( اِ مرکب ) سپید جنگل.

💡 گر از سنگین دلان گردد زمین دامان پر سنگی به کبک مست من دامان کهسارست پنداری

💡 بر جهان هر کس که از روی تأمل بگذرد از بساط خار با دامان پر گل بگذرد

💡 بی فروغ عشق نتوان کرد دامان پر ز اشگ شمع روشن می‌شود تا دیده را گریان کند

💡 مرا دامان پر از آلایش و دارم امید آن که بخشایند جرم ما طفیل پاک‌دامان‌ها

💡 خاطرم دامان پر گل گشته از یاد رخت عاشقان را، نیست باغ دلگشایی غیر تو

💡 کوری چشم رقیبان زان گلستان امید نیست گر دامان پر گل، چشم پرخاریم هست