داغم

داغم. [ غ ِ ] ( ع ص ) داغم ٌ راغم، از اتباع است. رجوع به دغم شود.

💡 دل در حریم وصل تو، پا را نگه نداشت داغم ازین سپند که جا را نگه نداشت

💡 ای دیده مرا عاشق یاری کردی داغم زرخ لاله عذاری کردی

💡 ندانم کس چه سازد با چنین یاس گل داغم پر از ماران الماس

💡 چون تاب به کلبه ام ای سیمتن درای داغم شکفته است به سیر چمن درای

💡 بود طشت آتش ز داغم به سر که بازار سودا شود گرم‌تر

💡 خون می‌چکد از دیده ز نظاره داغم تا خون نشود، وا نشود غنچه باغم