خوش گو

خوشگو. [ خوَش ْ / خُش ْ] ( نف مرکب ) خوش سخن. خوش گفتار. خوشگوی:
کز او خوشگوتری در لحن و آواز
ندید این چنگ پشت ارغنون ساز.نظامی.بساز ای مطرب خوشخوان خوشگو
بشعر فارسی صوت عراقی.حافظ.

۱. = خوش زبان
۲. = خوش آواز

💡 کدام بلبل خوش گو چو من بود در باغ کدام گل چو رخ دوست در گلستانست

💡 ربودی دل به دستان از بر ما درآمد بلبل خوش گو به آواز

💡 زحمت سلطان مده بسیار و بگذار ای رقیب! تا ندیم مجلس گل بلبل خوش گو بود

💡 بگوی مطرب خوش گو بیار ساقی می که ترک زهد بگفتم چو مردم اوباش

💡 بلبل طبع لطیفش چو به آواز آید در چمن بلبل خوش گو چه بود دستان چیست