خاک بوس

خاکبوس. ( حامص مرکب ) بوسیدن زمین مراحترام را. سجده از روی ادب بجا آوردن:
پیران قبیله خاک برسر
رفتند بخاکبوس آن در.نظامی.زین پس من و خاکبوس پایت
گردن نکشم ز حکم و رایت.نظامی.اعظم قوام دولت و دین آنکه بر درش
از بهر خاکبوس نمودی فلک سجود.حافظ.در طوس بشرف خاکبوس حضرت اعلی مستعد گشت. ( سمطالعلی ص 35 ). || ( نف مرکب ) بوسنده خاک مر احترام را:
که آئی بفرمانبری شاه را
بوی خاکبوس آن کئی گاه را.( گرشاسب نامه ).تا لب من خاک بوس کوی تست
هر دم از لب بوی جان می آیدم.؟

۱. بوسندۀ خاک در نزد کسی به رسم تعظیم و احترام.
۲. (اسم مصدر ) بوسیدن زمین از روی ادب و احترام: ز این پس من و خاک بوس پایت / گردن نکشم ز حکم و رایت (نظامی۳: ۴۹۰ ).

بوسیدن زمین و مر احترام را سجده از روی ادب بجا آوردن.

💡 به خاک بوس سر کوی کعبه خانه ی دوست به تک ز باد صبا در مری گرو ببرم

💡 که ای خاک بوس جناب تو بخت ز پای تو نیروی بازوی تخت

💡 من ارچه خاک بوس درش می کنم هوس ای خلق، خاک خواریم اندر دهان کنید

💡 سدّه ایوان قدرس عقل ار اعلی الذری خاک بوس بارگاهش چرخ را اقصی المرام

💡 زین پس من و خاک بوس پایت گردن نکشم ز حکم و رایت

💡 از طالع بلند مرا فیض خاک بوس بر درگه تو باد نصیب ای شهید طوس