طاس زر

طاس زر. [ س ِ زَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از آفتاب عالمتاب است. ( برهان ). || در افواه شنیده شده که صحرای شهر دربند به طاس زر موسوم است و مراد از عقرب ( در شعر زیر ) مردم شرور آنجا میباشند که در زمین زرخیزی مقام دارند. ( شرح دیوان خاقانی ):
گویند پر ز عقرب طاس زر است حاشا
کز حرمتش فلک را عقرب فکند نشتر.خاقانی.

کنایه از آفتاب عالمتاب است

💡 می را به سلام آید خورشید چو طاس زر گو طاس می و ساقی تا کار پدید آید

💡 خورده می چندان به طاس زر که بر قرطاس سیم خور طلسم نو به آب زعفران انگیخته

💡 بر بط کشیده رگ برون رگ‌هاش آلوده به خون ساقی به طاس زر درون خون مصفا داشته

💡 گویند پر ز عقرب طاس زر است حاشا کز حرمتش فلک را عقرب فکند نشتر

💡 بر پر زرین او ژاله گهر بر نهاد در وسط طاس زر زرین پر بر نهاد

💡 طاس سیمابی مه تافته از پرچم شب طاس زر با می آتش گهر آمیخته‌اند