صدپاره

صدپاره. [ ص َ رَ / رِ ] ( ص مرکب ) پاره پاره. بسیار چاک خورده:
غیرت حق بود با حق چاره نیست
کو دلی کز حکم حق صدپاره نیست.مولوی.این خرقه صدپاره ما دوختنی نیست.حافظ.

دارای پارگی و چاک های بسیار، پاره پاره.

( صفت ) آنچه که پاره پاره شده بسیار چاک خورده.

💡 درویش را چه بود نشان جان و زبان درفشان نی دلق صدپاره کشان چیزی بده درویش را

💡 کاش ما را بد جگر صدپاره از شمشیر و تیر پاره از تیر سه شعبه می‌نگشت امعای تو

💡 جمع می‌سازد دل صدپاره را سودای عشق لاله از داغ درون شیرازه پیدا می‌کند

💡 دمن از ناخن غم جامه جان را نما صد چاک که گردد مجتبی از زهر صدپاره جگر زینب

💡 نقش شد نام تو بر صفحهٔ دل وین عجبست صفحه صدپاره شد و نقش نمیگردد حک

💡 سالک از ژنده صدپاره به جایی نرسد رشته مهر تو نادوخته در ژنده هنوز