شاخ زعفران

💡 آن که رویش بود عالم را بهار ارغوان شد ز بیماری چو شاخ زعفران زرد و نزار

💡 خرمن گل بود و شد از مرگ شاخ زعفران صد گلستان بیش ارزد زعفران عاشقان

💡 عرق همچون گلاب از وی روان شد دو گلبرگش چو شاخ زعفران شد

💡 بر لب دریای چشمم دیده‌ای صحرای عشق پر ز شاخ زعفران و پر ز نسرین یاد دار

💡 برون میار ز دل زینهار ریشه غم که خنده هاست درین شاخ زعفران پنهان

💡 پیش خونم شعله آتش سپر انداخته است تیغ شاخ زعفران گردد ز رنگ خون من