زاهل

زاهل. [ هَِ ] ( ع ص ) اسم فاعل از زهل بمعنی تباعد. ( المنجد ). || مجازاً غافل: و او از ترقب و ترصد حساد مکار غافل و از عناد روزگار زاهل. ( جهانگشای جوینی ). || زاهل العقل؛ مجازاً، ابله. آنکه کار از روی عقل نکند. || ثابت دل. مطمئن القلب. ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ) ( آنندراج ) ( منتهی الارب ).
زاهل. [ هَِ ] ( اِخ ) ابن عمر سکسکی محدث، ثقه و از اهالی شام است. ابن حبان از وی نام برده و سعیدبن ابی هلال از او روایت دارد. ( تاج العروس ).

ثابت.

مجازا غافل ثابت دل

💡 آن تطاول ها که دیدند آل ایمان زاهل کفر کافرم گر زاهل ایمان اشقیا داند شنید

💡 شهی کش تیر شد ز اصحاب دیوان شهی کش زهره شد زاهل ملاهی

💡 در عهد ما که نیست جواب سلام رسم رحم است بر کسی که زاهل سؤال شد

💡 جفای هر کس و ناکس اگر کشی ای دل بعشق دوست زاهل وفا توانی بود

💡 بسیم نام نکو میخرد زاهل هنر وزین تجارت بهتر کسی چکار کند

💡 بود اگر چه دعا، نیست خوش زاهل نفاق بود اگر همه دشنام از صدیق خوش است