حاتم اصم

ابو عبد الله ابن عنوان ملقب به اصم از بزرگان و مشایخ عرفان ( ف. واشجرد ۲۳۷ ه. ق. ) حاتم طایی: حاتم بن عبد الله بن سعد طایی مکنی به ابو سفانه از قبیله طی در دوره جاهلیت مردی جوانمرد و بخشنده بود و عرب در سخا و کرم بدو مثل میزدند.

[ویکی فقه] حاتِم اَصَمّ، زاهد، محدّث حنفی مذهب و صوفی مشهور قرن سوم در خراسان است.
کنیه او در بیش تر منابع ابوعبدالرحمان ذکر شده است. گفته اند که او ناشنوا نبود، ولی به سبب حادثهای تظاهر به کربودن کرد و به همین دلیل به اصمّ معروف گردید.
تاریخ و مکان تولد
تاریخ ولادت حاتم مشخص نیست.وی در بلخ زاده شد.
روایت کردن
← روایت کردن از این افراد
...

💡 آن متوکل ابرار، آن متصرف اسرار. آن رکن محترم، آن قبلة محتشم، آن دلاور اهل طریق، ابوعلی شقیق رحمة الله علیه، یگانه عهد بود، و شیخ وقت بود و در زهد و عبادت قدمی راسخ داشت، و همه عمر در توکل رفت، و در انواع علوم کامل بود، و تصانیف بسیار دارد، در فنون علم، و استاد حاتم اصم بود، و طریقت از ابراهیم ادهم گرفته بود و با بسیار مشایخ او صحبت داشته بود.

💡 نقل است که حاتم اصم گفت: با شقیق به غزا رفتم روزی صعب بود. مصاف می‌کردند. چنانکه به جز سرنیزه نمی‌توانست دید، و تیر از هوا می‌آمد. شقیق مرا گفت: یا حاتم! خود را چون می‌یابی؟ مگر پنداری که دوش است که با زن خود در جامه خواب خفته بودی؟

💡 به حبل ستایش فرا چه مشو چو حاتم اصم باش و عیبت شنو