تاریک روشن

تاریک روشن. [ ری رَ / رُو ش َ ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) تاریک و روشن. صبحگاه که هنوز هوا تمام روشن نشده است. آن وقت از صبح که هوا گرگ و میش است. آن گاه صبح که هوا نه تاریک تاریک و نه روشن روشن است. زمانی از صبح که تاریکی و روشنایی بهم آمیخته بود. بین الطلوعین. || ( اصطلاح نقاشی ) سایه روشن.

تاریک وروشن، اول سپیده دم که هنوز هوا خوب روشن نشده، صبح کاذب، دم گرگ.

۱- آن وقت از صبح که هنوز هوا تمام روشن نشده بین الطلوعین. ۲- سایه روشن.

💡 رخ چون روز آن دُرّ شب افروز شب تاریک روشن کرده چون روز

💡 وگرنه شبنم تاریک روشن درین دریا بود چون شیر و روغن

💡 برآمد آفتاب روی آن ماه شب تاریک روشن شد سحرگاه

💡 بی روی تو، از شعله آهم شب تاریک روشن شده زان گونه که مکتوب توان خواند

💡 شب تاریک روشن کرد خورشید یکایک بر کتایون حال جمشید