تاریک روشن
لغت نامه دهخدا
تاریک روشن. [ ری رَ / رُو ش َ ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) تاریک و روشن. صبحگاه که هنوز هوا تمام روشن نشده است. آن وقت از صبح که هوا گرگ و میش است. آن گاه صبح که هوا نه تاریک تاریک و نه روشن روشن است. زمانی از صبح که تاریکی و روشنایی بهم آمیخته بود. بین الطلوعین. || ( اصطلاح نقاشی ) سایه روشن.
فرهنگ عمید
تاریک وروشن، اول سپیده دم که هنوز هوا خوب روشن نشده، صبح کاذب، دم گرگ.
فرهنگ فارسی
۱- آن وقت از صبح که هنوز هوا تمام روشن نشده بین الطلوعین. ۲- سایه روشن.
جمله سازی با تاریک روشن
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 رخ چون روز آن دُرّ شب افروز شب تاریک روشن کرده چون روز
💡 وگرنه شبنم تاریک روشن درین دریا بود چون شیر و روغن
💡 برآمد آفتاب روی آن ماه شب تاریک روشن شد سحرگاه
💡 بی روی تو، از شعله آهم شب تاریک روشن شده زان گونه که مکتوب توان خواند
💡 شب تاریک روشن کرد خورشید یکایک بر کتایون حال جمشید
💡 در آن فضای وهمآلود و عجیب، نوری تاریک روشن در میان مه غلیظ میدرخشید که باعث میشد همه با ترس و تردید به اطراف خود نگاه کنند.
💡 شاعر با استفاده از تضادهای معنایی، سعی داشت دنیای درونی انسان را با توصیف نورهای تاریک روشن و سایههای پرنور به تصویر بکشد و نمایش دهد.
💡 آن منظرهی نیمهشب با آن ترکیب رنگهای تاریک روشن، زیبایی بسیار خاص و متفاوتی داشت که هر بیننده را به تأمل و تفکر عمیق وا میداشت.