طایل

طایل. [ ی ِ ] ( ع ص ) رجوع به طائل شود.

(یِ ) [ ع. طائل ] ۱ - (اِفا. ) برنده، قاطع. ۲ - (اِ. ) فزونی، مزیت. ۳ - توانایی، قدرت. ۴ - توانگری. ۵ - فراخی، وسعت. ۶ - فایده، سود.

۱. وسیع، گسترده.
۲. [مجاز] زیاد.
۳. (اسم ) فایده، سود.

۱ - ( اسم ) برنده قاطع. ۲ - ( اسم ) فزونی مزیت. ۳ - توانایی قدرت. ۴ - توانگری. ۵ - فراخی وسعت. ۶ - فایده سود نفع.

طائل
برنده، قاط
فزونی، مزیت.
توانایی، قدرت.
توانگ
فراخی، وسعت.
فایده، سود.

💡 به جان رسیده ز اندیشه‌های لایُعنی به تنگ آمده از گفته‌های لاطایل

💡 منبعد با فلک مفکن کار بنده را زیرا کزو بکس نرسد هیچ طایله

💡 هر چه جز ذکر تو افسانهٔ لاطایل بود هر چه جز یاد تو اندیشهٔ بی‌حاصل بود

💡 گفت هان لاطایل است این جبنش و این غائله زانکه نادر را به شاهی برنتابد حوصله

💡 لیک طبع از اصل رنج و غصه‌ها بررسته‌ست در پی رنج و بلاها عاشق بی‌طایلست

💡 تا توانی همچو فیض از مغز کو بگذر ز پوست همچو شعر شاعر بیمغز ولا طایل مباش