بی پناه

بی پناه. [ پ َ ] ( ص مرکب ) که پناه ندارد. رجوع به پناه شود.

آن که دوست و آشنا و پشتیبان ندارد، بی کس، بی یاور.

( صفت ) آنکه ملجائی ندارد آنکه کسی ویرا تحت حمایت نگیرد بیکس.

💡 سپه کشته گردیده شه بی پناه غو کوس بر پا ز ناوردگاه

💡 از فراز نی لطفی کن بگوشۀ چشمی زانکه بی پناهان را گوشه ای پناگاه است

💡 بگفتا سکینه منم دخت شاه کز اینگونه گردیده ام بی پناه

💡 جان می کنم سپر به دم تیغ تیز تو دانم اگر زنی به من بی پناه تیغ

💡 گرت هست از جامه چیزی به بار برو بهر این بی پناهان بیار