حارس

حارس. [ رِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از حَرس و حِراسَة. نگهدارنده. نگهدار. نگاهبان. نگهبان. ( دهار ). رقیب. حافظ. پاسبان. ( دهار ) ( مهذب الاسماء ) ( غیاث ). پاس دارنده: ج،حَرَس، اَحراس، حُرّاس، حُرّس. حَرسه َ:
قصر بلقیس دهر بین که پری
حارس بام و بالکانه اوست.خاقانی.سریر سلطنت را حامی و حارس نماند از سر اضطرار فائق را استمالت کردند. ( ترجمه تاریخ یمینی ). جماعتی که حارسان او بودند بگریختند و او را بسته بلا و خسته عنا رها کردند. ( ترجمه تاریخ یمینی ).
پاسبانی بود در یک کاروان
حارس مال و قماش آن مهان.مولوی.خصم در ده رفت و حارس نیز نیست
بهر خلوت سخت نیکو مسکنی است.مولوی.خفته بود آن شه شبانه بر سریر
حارسان بر بام اندر داروگیر.مولوی.نجم ثاقب گشته حارس دیوران
که بهل دزدی ز احمد سرستان.مولوی.آن مسلمان سر نهاد از خستگی
خرس حارس گشت از دل بستگی.مولوی.دید پیلی سهمناکی میرسید
اول آمد سوی آن حارس دوید.مولوی.نور این شمس شموس فارس است
روز خاص و عام را او حارس است.مولوی.آن کسی راکش خدا حافظ بود
مرغ و ماهی مر ورا حارس شود.مولوی.ملک را شب وزیر نام اندوز
حارس و پاسبان بود تا روز.اوحدی.|| زندان بان.
حارس. [ رِ ] ( اِخ ) ( آفتاب ) ( کوه... ) این نام در سفر داوران 1:35 و دور نیست که در نزدیکی عین شمس یا کفر حارث واقع بوده است. ( قاموس کتاب مقدس ).

(رِ ) [ ع. ] (اِفا. ) پاسدار، پاسبان. ج. حراس، احراس.

۱. حفظ کننده، نگه دارنده.
۲. نگهبان، پاسبان.

حفظکننده، نگهدارنده، پاسبان، حراس واحراس
( اسم ) پاسدار پاسبان محافظ نگهبان. جمع: حارسین حراس حرسه احراس.

اسم: حارس (پسر) (عربی) (تلفظ: hāres) (فارسی: حارس) (انگلیسی: hares)
معنی: حفظ کننده، نگه دارنده، نگهبان، پاسبان، محافظ

پاسدار، پاسبان.
حراس، احراس.

💡 نخوابیده شب حارسش بر فراز ز بیداری‌اش چشم سیاره باز

💡 به صف‌ها رایت نصرت به شب‌ها حارس امت نهاده بر کف وحدت در سبع المثانی را

💡 هر خیل ز ترکان تو چون سیل جبال است هر فوج ز گردان تو چون موج بحارست

💡 بل حارسی است بام و در کعبه را مسیح زان است فوق طارم پیروزه منظرش

💡 ملک عراق را ز بد گشت لواش حارسی بچه شیر را نمک داد ز خیل مور امان

💡 ز غیرت حق شد حارس و گر نی مر او را از کی بیم است پاسبان کو