جگرگوشه

جگرگوشه. [ ج ِ گ َ ش َ / ش ِ ] ( اِ مرکب ) پاره ای از جگر باشد. || کنایه از فرزند هم باشد. ( برهان ):
آن جگرگوشه همان شد که من اول گفتم
که چو شوید لبش از شیر جگرخواره شود.کمال خجندی ( از آنندراج ).تا عالمیان بدانند که چون با جگرگوشه و قرةالعین مدارا و محابا نمی فرماید با هیچ اجنبی رفق نخواهد رفت. ( سندبادنامه ص 204 ).
میخورد خون دلم مردمک دیده سزاست
که چرا دل بجگرگوشه مردم دادم.حافظ.پدر که چون تو جگرگوشه از خدا میخواست
خبر نداشت که دیگر چه فتنه میزاید.سعدی.رجوع به جگربند شود. || زاویةالکبد. ( دهار ). زایدة الکبد. ( دهار ) ( مهذب الاسماء ).

(ج گَ. ش ) (اِمر. ) فرزند.

شخص بسیار دوست داشتنی، به ویژه فرزند عزیز.

کنایه ازفرزند، عزیز، جگرگوشگان جمع
( اسم ) ۱- پاره ای از جگر. ۲- فرزند. جمع: جگر گوشگان.

فرزند.

💡 از گوشه ی جگر نرود داغ او مرا آری ز سینه داغ جگرگوشه چون رود

💡 گویی این بادِ دل آویز بدین خوش‌بویی از سرِ زلفِ جگرگوشهٔ ما می‌آید

💡 آن جگرگوشه که چون اشک برفت از نظرم خون شد از غم جگرم تا به نظر باز آمد