خطابت

خطابت. [ خ َ / خ ِ ب َ ] ( از ع، اِمص ) املاء و تلفظ فارسی زبان است در کلمه «خطابه » که عربی است. رجوع به خطابه در این لغت نامه شود.
خطابة. [ خ َ ب َ ] ( ع مص ) خطبه خواندن بر قومی.( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ). خُطبَه کردن. ( از زوزنی ). منه: خطب القوم و علیهم خطابة و خطبة. ( منتهی الارب ). || خطیب شدن. ( زوزنی ). منه: ماکان الرجل خطیباً و لقد خطب خطابة؛ نبود آن مرد خطیب هرآینه خطیب گردید. || خطیبی کردن. ( منتهی الارب ): خطابة نیشابور را امیر فرمود تا مفوض کردند به استاد ابوعثمان اسماعیل عبدالرحمن صابونی. ( تاریخ بیهقی ).
خطابة. [ خ َطْ طا ب َ ] ( ع ص ) آنکه مبالغه می کند در خطبه کردن و طلب زوج نمودن. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ).
خطابة. [ خ ِ ب َ ] ( اِخ ) نام مکانی است در دیار کریب از دیار تمیم. ( از معجم البلدان ).

(خَ بَ ) [ ع. خطابة ] ۱ - (مص ل. ) خطبه خواندن. ۲ - (اِمص. ) سخنرانی.

۱ - ( مصدر ) خطبه خواندن وعظ کردن. ۲ - ( اسم ) سخنرانی خطیبی. ۳ - هر چه مفید اعتقاد غیر جازم بود و آن صناعتی است که با وجود وی ممکن باشد اقناع جمهور در آنچه که باید ایشانرا بدان تصدیق حاصل آید بقدر امکان. و گفته اند خطابت قوت است بر تکلف اقناع ممکن در هر یکی از امور مطروده به (( قوت ) ) ملک. نفسانی خواهند که یا بتلم قوانین حاصل شود یا بحصول تجربه از کثرت مزاولت افعال. یا فن خطابت. نزد قدمانیکی از بخشهای علوم منطقیه است.

خطابة
خطبه خواندن.
سخنرانی.

💡 مردانه قدم زن آنچنان کز شادی نازد به خطابت که نیازی ست سخن

💡 از هیبت خطابت شد سیف را دل ای جان همچون ردیف شعرش سرتا بسر شکسته

💡 رایات تو اندر ری و از نام خطابت در مشرق و مغرب شرف خطبه و منبر

💡 گر مرا عشقت به سختی کشت سهل است این قدر کاش کاندک مایه نرمی در خطابت دیدمی

💡 ای از فلک کمینه خطابت یمین ملک تیغت معین ملت و کلکت امین ملک