دارالعلوم

(رُ لْ عُ ) [ ع. ] (اِمر. ) ۱ - جایی که در آن علوم عالی تدریس کنند. ۲ - شهری که در آن حوزة علمیه دایر باشد. ۳ - کتابخانه.

۱- جایی که در آن علوم عالی تدریس کنند دار العلوم مدرسه عالی دانشگاه. ۲- شهری که در آن حوزه علمیه دایر باشد ( مانند قم نجف اصفهان شیراز ) ۳- کتابخانه.

جایی که در آن علوم عالی تدریس کنند.
شهری که در آن حوزة علمیه دایر باشد.
کتابخانه.

💡 سپس با تشویق و ترغیب اطرافیان، برای ادامه تحصیلات دینی به مدارس اسلامی پاکستان، از جمله بدرالعلوم حمادیه رحیم‌یارخان و دارالعلوم فیصل‌آباد رفت و سپس از جامعه فاروقیه کراچی فارغ‌التحصیل شد. او در خارج از ایران نزد استادانی هم‌چون عبدالغنی جاجروی، مفتی نذیراحمد (مدیر دارالعلوم فیصل‌آباد)، نظام‌الدین شامزی، مولوی عنایت‌الله و سلیم‌الله خان درس خواند.

💡 پس از بازگشت به ایران، از ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۶ در مدرسه دینی قاسم‌العلوم زاهدان تدریس کرد. در سال ۱۳۶۷ به پیشنهاد مولوی عبدالحمید، مدیر دارالعلوم زاهدان، به این مرکز رفت و تا زمان درگذشتش در آن‌جا به تدریس پرداخت.

💡 مدارس علمیه که حوزه‌های علمی در جغرافیای اسلام را شکل می‌دهند، از ارگان‌های علمی اسلامی هستند. اولین مدرسه‌های اسلامی را فاطمیان در مصر شکل دادند. مدارس علمی شیعه به حوزه علمیه شناخته می‌شود و مدارس علمی سنی، عنوان دارالعلوم یا مدرسه علوم دینی شناخته شده‌هستند.[نیازمند منبع]

💡 احمد بن علی اسکندری/سکندری (۱۸۷۵–۱۹۳۸) فقیه، ادیب و شاعر مصری بود. در زادگاهش اسکندریه دانش آموخت، سپس در الازهر و دارالعلوم قاهره ادامهٔ تحصیل داد. در آموزگاری مهارت یافت و از اعضای فرهنگستان زبان عربی قاهره برگزیده شد. تاریخ ادبیات زبان عربی پیش از اسلام اثر برجستهٔ اوست. کتابخانهٔ شخصی او به کتابخانهٔ دارالعلوم اهدا شد.

💡 احمد محمّد حوفی (۱۹۱۰–۱۹۸۳) ادیب و پژوهشگر مصری بود که به تدریس نیز پرداخت. دکترای ادبیات عربی را در سال ۱۹۵۲م گرفت، سپس در دارالعلوم استاد شد. زندگی عربی از میان شعر جاهلی، زن در شعر جاهلی، ادبیات سیاسی در عصر اموی، نسیب در شعر شوقی، همران قرآن کریم، میوهٔ قلم از آثار اوست؛ همچنین دیوان احمد شوقی را گردآورد. خانواده‌اش پس از درگذشت، کتابخانهٔ شخصی او را به دارالعلوم اهدا نمودند.