خداوندی

خداوندی. [ خ ُ وَ ] ( حامص )ریاست. آقائی. ( ناظم الاطباء ). مهتری. مولائی. سیادت.خواجگی. شاهی. بزرگی. بزرگواری. سروری:
از فضل خداوند و خداوندی سلطان
امروز من از دی به و امسال من از پار.فرخی.ای ملک مسعودبن محمود کاحرار زمان
بر خداوندی و شاهی تو دارند اتفاق.منوچهری.حشمت مجلس عالی بزرگ است زهی که نداشتیم بدان مجلس بزرگ چیزی نبشتن. بخواجه نبشتیم تا این کار را بخداوندی تمام کند. ( تاریخ بیهقی ). نگریست و گفت: من هرگز حق خداوندی این پادشاه فراموش نکنم. ( تاریخ بیهقی ).
خداوندی و خوبی و جوانی
تن آسانی و ناز و کامرانی
چو چیزی زآنچه داری بیش خواهی
ز بیشی خواستن یابی تباهی.( ویس و رامین ).خداوندی همی بایدت و خدمت کرد نتوانی
گرش خدمت کنی بدهد خداوندت خداوندی.ناصرخسرو.بجز او را بخداوندی تعیین نکند.سوزنی.قدم برداشتی و رنجه بودی
کرم کردی خداوندی نمودی.نظامی.مطرب عشق این زند وقت سماع
بندگی بند و خداوندی صداع.مولوی.خداوندی بجای بندگان کرد
خداوندا ز آفاتش نگهدار.حافظ. || ( حامص ) ربوبیت. الهیت:
نبینی که بر آسمان و زمین
مر او را خداوندی و مهتریست.ناصرخسرو.کشمکش هرچه در او زندگی است
پیش خداوندی او بندگی است.نظامی.مرا چه بندگی از دست و پای برخیزد
مگر امید بخشایش خداوندی.سعدی ( طیبات ).ورنه سزاوار خداوندیش
کس نتواند که بجا آورد.سعدی. || ( ص نسبی ) منسوب بخداوند. منسوب به خواجه. منسوب بشاه: در دولت خداوندی همگنان را راضی کردم، مگر حسود را که راضی نمیشود؛ الا بزوال نعمت من و اقبال دولت خداوندی. ( گلستان سعدی ).
گر التفات خداوندیش بیاراید
نگارخانه چینی و نقش ارتنگیست.سعدی.

( ~. ) (حامص. ) ۱ - مالکیت، صاحب بودن. ۲ - پادشاهی. ۳ - الوهیت.

۱. الهی.
۲. (صفت نسبی، منسوب به خداوند ) مربوط به خداوند.
۳. [قدیمی] بزرگی.
۴. [قدیمی] پادشاهی.
۵. [قدیمی] مالکیت.

( صفت ) منسوب و مربوط به خداوند پادشاهی: (( اگر التفات خداوندیش بیاراید نگارخان. چینی و نقش ارتنگی است ) ). ( گلستان ) ۲ - منسوب و مربوط بخداوند الهی (( لطف خداوندی شامل حال او شد ) )
ریاست آقائی

مالکیت، صاحب بودن.
پادشاهی.
الوهیت.

💡 ای خداوندی که گردون با همه فرمان دهی میکشد از بندگانت صد هزاران سلطنه

💡 ای خداوندی که از دریای خاطر دم به دم در ثنایت عقدهای در مکنون آورم

💡 ای خداوندی که مقصود بنی‌آدم تویی کارساز دولت و فرمان‌ده عالم تویی

💡 سپس کاشانی در جواب روزنامهٔ المصری که پرسیده بود آیا عقیده دارید مصدق مستحق همین سرنوشتی بود که به او رسید؟ گفت: «خداوند عادل است و آنچه امروز بر مصدق گذشته‌است نتیجهٔ عدل خداوندی است.»

💡 "از آنجا که شیعه لعنت بر ابوبکر، عمر، عثمان و یکی از همسران پاکدامن پیامبر را مجاز می‌داند، که خود خیانت محسوب می‌شود، طبق احکام خداوندی کشتن آنها و ظلم به آنها برای اعتلای دین واقعی، تخریب ساختمانهای آنها و توقیف اموال و دارایی‌های آنها جایز است."