تنعم

تنعم. [ ت َ ن َع ْ ع ُ ] ( ع مص ) به ناز زیستن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ) ( دهار ). فراخ و آسان زندگانی گردیدن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). مانند ترفّه و تمتع. ( از اقرب الموارد ). به ناز و نعمت پرورده شدن. ( غیاث اللغات ). به ناز و نعمت زیستن. ( آنندراج ). زندگانی فراخ و آسان وناز و نعمت. ( ناظم الاطباء ). ج، تنعمات:
در نعمت تو اهل هنر در تنعمند
تو هم ز نعمت هنر اندر تنعمی.سوزنی.به تنعم جهلا را مستای
که ستودن به علوم و حکم است.خاقانی.اسکندر و تنعم و ملک دوروزه عمر
خضرو شعار مفلسی و عمر جاودان.خاقانی.تا از جمال مهد تو شروان جمال یافت
قحطش همه نعیم و نیازش تنعم است.خاقانی.در شبستان مرگ شد زآن پیش
که به بستان به صد تنعم شد.خاقانی.از تنعم نخفتی و به ترنم گفتی... ( گلستان ).
آنکه در راحت و تنعم زیست
او چه داند که حال گُرْسنه چیست ؟( گلستان ).دوام عیش و تنعم نه شیوه عشق است
اگر معاشر مایی بنوش نیش غمی.حافظ.- اهل تنعم؛ کسانی که در ناز و نعمت و فراغ بال بسر برند. صاحبان نعمت و آسایش: و این [ افراط طمث ] بیشتر، اهل تنعم را افتد که غذا نیک خورند و کاری با رنج نکنند. ( ذخیره خوارزمشاهی ).
- در تنعم بودن؛ در ناز و نعمت بودن. ( ناظم الاطباء ). رجوع به دیگر ترکیبهای تنعم شود.
|| جُستن، یقال: تنعمه بالمکان؛ ای طلبه. || برهنه پای رفتن. || ستیهیدن به راندن ستور. || یقال: تنعم قدمه؛ ای ابتذلها. || سازواری کردن، یقال: اتیت ارضهم فتنعمتنی؛ ای وافقتنی. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
تنعم. [ ت َ ع ُ ]( اِخ ) از اعلام است. ( منتهی الارب ). تَنْعُم و تَنْعُمة، دو قریه اند از اعمال صنعا. ( از معجم البلدان ).

(تَ نَ عُّ ) [ ع. ] (مص ل. ) به ناز و نعمت زیستن.

۱. به نعمت رسیدن.
۲. به نازونعمت پرورش یافتن.
۳. مال و ثروت پیدا کردن.
۴. [قدیمی] تفاخر، جلوه فروشی: آن همه ناز و تنعم که خزان می فرمود / عاقبت در قدم باد بهار آخر شد (حافظ: ۳۴۰ ).

به نعمت رسیدن، مال وثروت پیداکردن
۱- ( مصدر ) بناز و نعمت زیستنمال و نعمت داشتن. ۲ - بنعمت رسیدن. ۳ - ( اسم ) شاد خواری تن آسانی خوشگذارانی. جمع: تنعمات.
از اعلام است. تنعم و تنعمه. دو قریه اند از اعمال عشرتها

به ناز و نعمت زیستن.

💡 دیدی که چه خون خوردی از آوارگی ایدل جایی که رسی خو بتنعم نکنی باز

💡 جهان و هر چه درو هست فارغیم ازان که داغ هجر نیرزد تنعم وصلش

💡 نفست از بهر تنعم میخوهد مال حرام سگ چو مردارست باشد قوت او مردار به

💡 نوع دوم آن که اگر مرد اندر دین قوی باشد و از معصیت خویشتن نگاه تواند داشت از تنعم اندر مباحات نگاه نتواند داشت و هرکه را این توانایی باشد که با قدرت توانگری نان جوین خورد و جامه درشت پوشد چنان که سلیمان (ع) همی کرد اندر مملکت و فرمان روایی که از کسب دست به اندک طعام مختصر و جامه درشت قانع بود.

💡 متنعمان دولت نبرند ره بسلطان که نگشته اند دارا بطریقت گدائی

💡 چه عادلی است که ز عدل او ممالک را تنعمی است موفی سعادتی است سعید