تقاضی

در زبان و ادبیات فارسی، واژه‌ی تقاضی به عنوان یک مصدر عربی، دارای معانی متعددی است. بر اساس منابع معتبر لغوی همچون منتهی الارب، آنندراج، ناظم‌الاطباء و اقرب‌الموارد، این واژه در اصل به معنای بازخواست و مطالبه‌ی وام یا دین است؛ به این صورت که شخص وام‌دهنده، مبلغی را که پیش‌تر پرداخته است، از وام‌گیرنده بازپس می‌طلبد. علاوه بر این، در برخی دیگر از منابع، از جمله آنندراج، معنای دوم این واژه، خواهش نمودن یا درخواست کردن ذکر شده است. این معنا نشان‌دهنده‌ی طیف وسیع‌تری از کاربرد این کلمه است که دیگر محدود به امور مالی نیست و هرگونه درخواست و تمنا را در بر می‌گیرد. شکل فعل مرکب تقاضا کردن نیز در زبان فارسی کاملاً رایج و پذیرفته‌شده است. بر اساس شواهد موجود، از جمله یادداشت‌های مرحوم دهخدا که زوزنی آن را نقل کرده است، کاربرد این فعل به‌خوبی در متون کهن و جدید فارسی دیده می‌شود. بنابراین، این واژه با حفظ املای صحیح تقاضی و شکل فعل آن تقاضا کردن، به‌عنوان بخشی از گنجینه‌ی واژگانی زبان فارسی در بیان مفهوم درخواست و مطالبه، جایگاه خود را حفظ کرده است.