زراندود

زراندود. [ زَ اَ ] ( ن مف مرکب ) زرنگار و اندودشده از زر. ( ناظم الاطباء ). چیزبه زراندوده که بر ظاهرش زر بود و بر باطنش چیزی دیگر. ( آنندراج ). ملمع. ( دهار ). زرنگار. مذهب. مزخرف. ذهیب. ( از یادداشتهای بخط مرحوم دهخدا )

(زَ. اَ ) (ص مف. ) هر چیز آمیخته شده با طلا.

زراندوده، ویژگی فلزی که با لایه ای از طلا پوشانده شده، زرنگار.

💡 هین خمش باش که گنجیست غم یار ولیک وصف آن گنج جز این روی زراندود نکرد

💡 نشابوریان او را تهنیت کردند، و نامه بیاورد، بمظالم برخواندند. از پدر شنودم که قاضی بوالهیثم پوشیده گفت- و وی مردی فراخ مزاح بود- ای بوالقاسم، یاد دار، قوّادی‌ به از قاضی‌گری‌. و بوالمظفر برغشی آن ساعت از باغ محمّد آباد میآمد، بوالقاسم رازی را دید اسب قیمتی برنشسته‌ و ساختی گران افکنده زراندود و غاشیه‌یی فراخ پرنقش و نگار. چون بوالمظّفر برغشی را بدید، پیاده شد و زمین را بوسه داد.

💡 توانگر فاسق کلوخ زراندود است و درویش صالح شاهد خاک آلود. این دلق موسی است مرقع و آن ریش فرعون مرصع.