حبلی واژهای است که در لغت به معنای آبستن یا باردار بودن به کار میرود. این اصطلاح در زبان فارسی قدیم و عربی به زن حامله اشاره دارد و در متون ادبی و پزشکی نیز برای بیان وضعیت حاملگی زنان استفاده میشود. واژهی حبلی نشاندهندهی زن ممتلی از آب و شراب یا به تعبیر دیگر، زنی است که در جسم خود زندگی تازهای را حمل میکند. در شکل جمع، این واژه به صورت حبلیات یا حبالی نیز دیده میشود و کاربرد آن در متون کلاسیک فارسی و عربی، به ویژه در زمینههای پزشکی و ادبی، رایج بوده است. زنان حبلی در فرهنگهای مختلف به عنوان نماد باروری و زندگی تلقی میشدهاند و این واژه غالباً با احترام و دقت به کار میرفته است.
علاوه بر معنای اصلی خود که اشاره به حاملگی دارد، گاه به صورت استعاری برای بیان ممتلی و سرشار بودن از چیزی نیز به کار رفته است. امروزه، استفاده از این واژه در زبان فارسی بیشتر در متون ادبی و تاریخی دیده میشود و یادآور اهمیت زنان و نقش آنان در استمرار زندگی و نسلهاست. این لغت، هم از نظر معنا و هم از نظر شکل نوشتاری، نمونهای ارزشمند از میراث زبانی فارسی و عربی است.
