جان آفرین

( جان آفرین ) جان آفرین. [ ف َ ] ( اِخ ) روان آفرین. خالق روح. ( ناظم الاطباء ). آفریننده جان. ( آنندراج ). خالق. آفریدگار. خدا:
یکی گنج بخشید بر هر کسی
بجان آفرین کرد پوزش بسی.فردوسی.تهمتن به نیروی جان آفرین
بکوشید بسیار با درد و کین.فردوسی.بدو گفت یزدان جان آفرین
ترا ایدر آورد از ایران زمین.فردوسی.شیر نر تنها بود هر جا و خوکان جفت جفت
ما همه جفتیم و فرد است ایزد جان آفرین.منوچهری.که آن جان آفرین داننده راز
ندارد در خدائی هیچ انباز.ناصرخسرو.بنام خداوند جان آفرین
حکیم سخن در زبان آفرین.نظامی.وصال حضرت جان آفرین مبارکباد
که دیر و زود فراق اوفتد در این اوصال.سعدی.بجان آفرین جان شیرین سپرد.سعدی.لعل ترا ایزد از جوهر جان آفرید
باد هزار آفرین بر تو ز جان آفرین.سلمان.- جان بجان آفرین تسلیم کردن؛ مردن.

( جان آفرین ) (فَ )(ص فا. )خالق روح، آفریدگار.

( جان آفرین ) ۱. آفرینندۀ جان، روان آفرین.
۲. [مجاز] خداوند: به نام خداوند جان آفرین / حکیم سخن درزبان آفرین (سعدی۱: ۳۳ حاشیه ).

( جان آفرین ) ( صفت ) روان آفرین خالق روح آفریدگار.
روان آفرین

خالق روح، آفریدگار.

💡 بجان آفرین، جان سپرد از امید زبان بسته او گفت و ایزد شنید

💡 تا قدم زد در جهان آفرینش آفرین بر جانش از جان آفرین شد

💡 که جان آفرین کآن نگهدار ماست بما چون شناسایی خویش خواست

💡 آفرین بر دولت محمودیان باد آفرین کافریدش زآفرین خویشتن جان آفرین

💡 بدو گفت: کای تیره مغز پلید چنان خواهم از آنکه جان آفرین