تصدی

تصدی. [ ت َ ص َدْ دی ] ( ع مص ) پیش آمدن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( دهار ) ( زوزنی ) ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). پیش باز آمدن. ( ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ). پیش آمدن کسی را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ): و چون خبر واقعه اوبه سلطان غیاث الدین رسید، تفکر و تحیر به احوال او تهدی کرد و عجز و ضعف تصدی نمود. ( جهانگشای جوینی ). || تعرض نمودن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). تعرض نمودن به چیزی و آن استشراف بر آن است تا ناظر بر آن چیز باشد. ( از اقرب الموارد ). || سر به سوی کاری برداشتن. ( از اقرب الموارد ). تصدی کاری؛ مباشرت آن. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).

(تَ صَ دِّ ) (مص ل. ) عهده دار کاری شدن، مسؤلیت کاری را پذیرفتن.

۱. متعرض شدن.
۲. پیش آمدن.
۳. عهده دار کاری شدن.
۴. مبادرت به امری کردن.

متعرض شدن، پی آمدن، عهده دارشدن کاری، مبادرت
۱ - ( مصدر ) پیش آمدن ۲ - ( مصدر ) عهده دار کاری شدن کاری پیش گرفتن مبادرت کردن بامری.

عهده دار کاری شدن، مسؤلیت کاری را پذیرفتن.

💡 نفس ترا خرید حق از بهر بندگی تصدیق این معامله ان الله اشتری است

💡 تصدیع گذشت از حد و ابرام ز غایت دانم که ندارد سر این صاحب عادل