بنگار

بنگار. [ ب ِ / ب ِ ن ِ ] ( ص مرکب ) نگاربسته. نقش بسته. منقوش. ( فرهنگ فارسی معین ):
و آن قطره باران که چکد از بر لاله
گردد طرف لاله ازآن باران بنْگار.منوچهری.

(بِ نِ ) (ص. ) منقش.

منقش.

💡 نیک و بد این عالم پیش و پس کار او زودا که تو دریابی، زودا که تو بنگاری

💡 تو آفتاب ملوکی و سایهٔ یزدان تویی که مثل تو خورشید سایه بنگارد

💡 از هیچ، لعبتی بطرازد که هیأتست بر آب صورتی، بنگارد که پیکر است

💡 من از دو چشم دو خیری بورد بنگارم تو آن دو زلف دو سوسن بمشگ بنگاری

💡 ز معظمات امور ارچه نیست پروایت که نام ها به سرانگشت لطف بنگاری

💡 سرایهای چو ار تنگ مانوی پر نقش بهارهای چو دیبای خسروی بنگار