خسار

خسار. [ خ َ ] ( ع اِمص ) گمراهی. خسارة. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ). || هلاکی. خسارة. || غدر. خساره. || زیانکاری. خساره. ( منتهی الارب ). || بدبختی و خواری. ( یادداشت بخط مؤلف ): و از خزاین و کرایم اموال و ساز و اسلحه چندان بریختند که اگر عشر آن وقایه عرض خویش ساختندی و بر سبیل فدیه بذل کردندی آبروی بماندی و در کسوت عارو لباس خزی و خسار در اقطار عالم متفرق نشدندی. ( ترجمه تاریخ یمینی ). همگنانرا در لباس عار و خسار به غزنه بردند. ( ترجمه تاریخ یمینی ). بعضی در دام طمعگرفتار دمار و خسار گشتند. ( ترجمه تاریخ یمینی ).
خسار. [ خ َ ] ( ع مص ) گمراه شدن. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). خسارة. || زیان یافتن تاجر در تجارت و مغبون شدن او. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). خساره.

(خَ ) [ ع. ] (مص ل. ) ۱ - گمراه گشتن. ۲ - زیان بردن. ۳ - هلاک شدن. ۴ - زیان، گمراهی.

زیان بردن، زیان کاری.

( اسم ) ۱ - تباهی. ۲ - نیستی.
گمراه شدن یا زیان یافتن تاجر در تجارت و مغبون شدن او.

گمراه گشتن.
زیان بردن.
هلاک شدن.
زیان، گمراهی.

💡 باد صبا برگرفت پرده ز رخسار دوست جمله ذرات را عربده و های و هوست

💡 شبنم سپند آتش رخسار گل گردد زرشک هرگه عرق بر چهرة شرم تو غلتان می‌شود

💡 از خیال گل رخسار تو هر قطره اشک گل ابری است که در خون شفق غلطیده

💡 از دل و رخسارشان خوردند چندان کرکسان کز شبه منقار و از زرنیخ ژاغر ساختند

💡 نور علی و آل علی اهل نظر را در دیده همی تافت ز رخسار موافق