خانگاه

خانگاه. [ ن َ / ن ْ ] ( اِ مرکب ) خانقاه. ( شرفنامه منیری ). بر وزن و معنی خانقاه است و آن خانه ای باشد که درویشان و مشایخ در آن عبادت کنند و بسر برند. خانقاه معرب آن و بحذف «الف » هم آمده است که «خانگه » باشد. ( از برهان قاطع ): اما خانگاهی محتشم است کی همچون حرمی است از آن شیخ ابواسحاق شیرازی رحمه اﷲ. ( فارسنامه ابن بلخی ص 146 ). و خود موی بازمیکنم و به خانگاهی می شوم و به عذر گذشته مشغول. ( بدایع الازمان ). || خانه:
سه جادو مرمرا در خانگاهند
که در نیرنگ جستن صد سپاهند.( ویس و رامین ).
خانگاه. ( اِخ ) دهی است از دهستان لیریائی بخش پاپی شهرستان خرم آباد، واقع در 28 هزارگزی باختر سپیددشت و 18 هزارگزی باختر ایستگاه چم سنگر. ناحیه ای است کوهستانی و گرمسیری و مالاریایی. دارای 72 تن سکنه که شیعی مذهب و لری و فارسی زبانند. این ده از چشمه سار مشروب میشود و محصولاتش غلات، حبوبات و لبنیات است. اهالی به کشاورزی و گله داری گذران میکنند و راه مالرو میباشد. ساکنین آن از طایفه پاپی بوده به ییلاق و قشلاق میروند. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 6 ).
خانگاه. ( اِخ ) نام یکی از قلاع خمسه خوارزم است.

(اِمر. ) نک خانقاه.

۱. خانه، سرا.
۲. = خانقاه

خانه، سرا، خانقاه، محل درویشان
( اسم ) ۱ - خانه سرا. ۲ - محلی که درویشان و مرشدان در آن سکونت کنند و رسوم و آداب تصوف را اجرا نمایند
نام یکی از قلاع خمسه خوارزم است

💡 به دست خویش مکن خانگاه خود ویران که دشمنان تو با تو ازین بتر نکند

💡 صوفی برای لقمه کند قصد خانگاه رهبان برای زله نماید بساط دیر

💡 زن همی‌خواهد حویج خانگاه یعنی آب رو و نان و خوان و جاه

💡 ناگه در آن میانه بخواجو رسید و گفت کز عید گه کنون که رخ آری بخانگاه

💡 خانگاه کهنش از فلک اعلی یابند جایگاه نو او جنت‌ماوی بینند

💡 پس آرتیمان به معنای " خانه مقدس" می باشد. همانطور که در گذشته خانگاه پیران و صوفیان و عارفان بزرگی همچون میر رضی الدین آرتیمانی بوده است.