ظهور

ظهور. [ ظُ ] ( ع اِ ) ج ِ ظَهر.
ظهور. [ ظُ ] ( ع مص ) آشکار شدن. آشکارا شدن. پدید آمدن. پدیدار شدن. ظاهر شدن: مرد... توبه کرد که پیش از ظهور حجتی بر امثال این کار اقدام ننماید. ( کلیله و دمنه ). و چنانکه ظهور آن بی ادوات آتش زدن ممکن نگردد اثر این بی تجربت و ممارست هم ظاهر نشود. ( کلیله و دمنه ). || پیدایش. || پیدائی. وضوح. هویدائی. آشکاری. ابانت. بروز. تجلی. رونمائی. بداهت. || بر جای بلند شدن: ظهر علیه؛ به بام برآمد. || ظَهر علی؛ یاری داد مرا. || دست یافتن. چیره شدن: ظهر به و علیه؛ چیره گردید بر وی. || ظَهر بفلان؛ آشکار کرد او را. || اطلاع بر سِرّ. || فخر به علم. || مرتبه بالا گرفتن. || به پشت زدن. || ( اصطلاح نجوم ) در تحت الشعاع نبودن کوکب.
ظهور. [ ظُ ] ( اِخ ) شهری است در بحر از سرزمین مَهرة در اقصای یمن.

(ظُ ) [ ع. ] (مص ل. ) آشکار شدن، نمایان شدن.

ظاهرشدن، آشکارشدن، نمایان شدن
۱ - آشکار شدن نمایان شدن. ۲ - بر جای بلند شدن. ۳ - آشکار کردن تصویر. ۴ - پیدایی آشکاری. ۵ - تحت الشعاع نبودن کوکب جمع ظهورات. یا ظهور ظلی. وجود ذهنی. یا ظهور و بطون. ۱ - پیدایی و نهفتگی. ۲ - پیدا و پنهان. یا ظهور آمدن. ۱ - ظاهر شدن آشکار شدن. ۲ - اجرا شدن انجام گردیدن. یا به ظهور آوردن. ۱ - ظاهر کردن آشکار کردن. ۲ - اجرا کردن انجام دادن به عمل آوردن.
جمع ظهر

اسم: ظهور (پسر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: zohur) (فارسی: ظهور) (انگلیسی: zohur)
معنی: پدیدار شدن، آشکار شدن

💡 بعبدالظاهر از حق گشت ظاهر ظهور حق که بیند در مظاهر

💡 غالب به شعر کم ز ظهوری نیم ولی عادل شه سخن رس دریا نوال کو؟

💡 شد ظهور غیب مکنون باز غیب مستتر تربتش از خلق پنهان همچو سر مستسر