دل جویی

دلجویی. [ دِ ] ( حامص مرکب ) دلجوئی. تسلی. ( ناظم الاطباء ). تعزیت. دلداری. استمالت:
به دلجویی دختر مهربان
شدند آن پرستندگان همزبان.فردوسی. || مهربانی. نوازش:
سایه طوبی و دلجویی حور و لب حوض
به هوای سر کوی تو برفت از یادم.حافظ.به دست جذبه دلجویی رضای پدر
ز هند سوی وطن می کشد گریبانم.صائب. || آزادگی. راستی. طنازی:
شمشاد خرامان کن وآهنگ گلستان کن
تا سرو بیاموزد از قد تو دلجویی.حافظ.|| مرغوبیت. پسندیدگی. || آسایش و استرضای خاطر و خوش دلی و خاطرجمعی. ( ناظم الاطباء ).

( ~. ) (حامص. ) ۱ - تسلی. ۲ - مهربانی، نوازش. ۳ - مرغوبیت.

۱. مهربانی.
۲. نوازش.
۳. تسلی.

۱ - تسلی. ۲ - مهربانی نوازش. ۳ - مرغوبیت پسندیدگی.

تسلی.
مهربانی، نوازش.
مرغوبیت.

💡 علم این کم جو ز اوراق کتاب گر ز دل جویی بود عین صواب

💡 دل جویی عاشقان مسکین در کیش شما مگر گناه است

💡 خاک در تو بموی رو می روبم دل جویی را چاره همین می دانم