نهاله

نهاله. [ ن ِ / ن َ ل َ / ل ِ ] ( اِ ) درخت موزون نورسته. ( برهان قاطع ). نهال.( جهانگیری ) ( رشیدی ). رجوع به نهال شود:
بر نوشته هیچ ننویسد کسی
یا نهاله کارد اندر مغرسی.مولوی ( از جهانگیری ). || کمینگاه بود که نخجیربانان در آن جایگاه سازند تا نخجیر نبیند. ( لغت فرس اسدی ص 330 ). جائی بود که در کوه کنند نهانی صیادان از برای صید گرفتن تا نخجیر ایشان را نبیند و آن را کمین گاه صیادان خوانند. ( اوبهی ). کمین گاه که صیاد از بهر صید در آن پنهان شود. ( صحاح الفرس ). شکارگاه. کمین گاه صیاد. ( برهان قاطع ). به این معنی اصل نهاله گاه است. ( حاشیه برهان قاطع چ معین ). || شاخه های درخت که صیادان بر آن جامه های کهنه بربندند و بر یک جانب دام بر زمین فروبرند تا جانوران از آن رم کرده به جانب دام آیند. ( از برهان ) ( از رشیدی ) ( از جهانگیری ) ( از انجمن آرا ). || کمین. ( فرهنگ اسدی نسخه نخجوانی ) ( یادداشت مؤلف ):
تا ز هوای توام به بند و به ناله
عشق تو بر جان من نهاد نهاله.( لغت فرس اسدی ).|| شکار. ( برهان قاطع ). رجوع به نهال و نهالگاه و نهاله گاه شود.

(نِ لِ ) (اِ. ) ۱ - شاخة درخت یا چوبی که شکارچی برای راندن شکار به سوی دام از آن استفاده می کند. ۲ - شکار، صید.
(نَ لَ یا لِ ) [ مغ.¿ ] (اِ. ) نوعی مالیات یا عوارض (ایلخانان ).

۱. = نهال na(e )hāl
۲. شاخۀ درخت یا چوبی که صیادان به صورت مترسک برای راندن شکار به سوی دام یا شکارگاه درست می کردند.
۳. شکار.

( اسم ) ۱ - کمین صیاد. ۲ - شکار ( نهاله گاه ).

اسم: نهاله (دختر) (فارسی) (طبیعت) (تلفظ: na(e)hāle) (فارسی: نهاله) (انگلیسی: nahale)
معنی: نهال

نوعی مالیات یا عوارض (ایلخانان)
¿
شاخة درخت یا چوبی که شکارچی برای راندن شکار به سوی دام از آن استفاده می‌کند.
شکار، صید.

💡 دانا داند کز آب جهل نروید جز که همه دیو کشتمند و نهاله

💡 از پی خدمت تو تا تو ملک صید کنی به نهاله گه تو راند نخجیر پلنگ

💡 بیرون خرام در صف نازک نهالها کز شرم جلوهٔ تو، علمها نگون کنند

💡 در پیش سرو ناز تو، نازک نهالها بستند دامن از دل و جان بر میان همه

💡 هم زره روم سوی چین رو و برگیر از چمن و باغ چین نهاله چندن