نغام

نغام. [ ن َ / ن ِ ] ( ص ) زشت نمای. ( یادداشت مؤلف از فرهنگ اسدی ). زشت. ناخوش. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ). بد. ( یادداشت مؤلف ):
همه نیوشه خواجه به نیکوئی و به صلح
همه نیوشه نادان به جنگ و کار نغام.رودکی.جهود را چه نکوهی که تو به سوی جهود
بسی نغام تری زآنکه سوی تست جهود.ناصرخسرو.چون صورت و کار دیو را دیدی
بگذار طریقت نغامش را.ناصرخسرو. || تیره گون. بی رونق. ( لغت فرس اسدی ص 337 ). گردآلود. تیره گون. ( حاشیه فرهنگ اسدی نخجوانی ). گردناک. تاریک. ( یادداشت مؤلف از فرهنگ اسدی ). چیزی است تیره گون چون دود. ( از صحاح الفرس ):
بخیزد یکی گرد تند از میان
که روی اندر آن گرد گردد نغام.دقیقی.
نغام. [ ن َغ ْ غا ] ( ع ص ) کثیرالنغمة. ( المنجد ).

(نَ ) (اِ. ) ۱ - ذرات گرد و غبار پراکنده در هوا. ۲ - زشت و ناخوش.

= نفام

( صفت ) ۱ - زشت و ناخوش: چون صورت و کار دیو را دیدی بگذار طریقت نغامش را. ( ناصر خسرو.۲ ) ۲۳ - تیره رنگ سیه فام. نغام گردیدن ( گشتن ). ۱ - زشت و ناخوش شدن. ۲ - تیره رنگ شدن سیه فام شدن: بخیزد یکی تند گرد از میان که روی اندران گرد گردد نغام. ( دقیقی. لفا.اق. ۳۳۷ )

ذرات گرد و غبار پراکنده در هوا.
زشت و ناخوش.

💡 چون صورت و راه دیو او دیدی بگذار طریقت نغامش را

💡 همه نیوشهٔ خواجه به نیکویی و به صلح همه نیوشهٔ نادان به جنگ و کار نغام