ملزم

ملزم. [ م ُ زَ ] ( ع ص ) آنکه بر گردن وی چیزی لازم آید. || مأخوذ از تازی، مجبور بر کردن کاری و مجبور بر اقرار و مغلوب و محکوم.
- ملزم شدن؛ مجبور شدن ومقهور و مغلوب گشتن و محکوم شدن و مقر شدن و اقرار کردن.
- ملزم کردن؛ مجبورنمودن بر کردن کاری و مغلوب کردن بر اقرار در امری.( ناظم الاطباء ).
- ملزم گشتن؛ ملزم شدن: خسرو از بداهت گفتار به صواب و حضور جواب او ملزم گشت. ( مرزبان نامه چ قزوینی ص 93 ).
ملزم. [ م ُ زِ ] ( ع ص ) مقنع. مجاب کننده: دلیل ملزم خصم. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). قانع کننده.
ملزم. [ م ِ زَ ] ( ع اِ ) نوعی از دست افزار سوزنگر و صیقلی. ( صراح ) ( از ناظم الاطباء ). دو چوب که میان آن به آهن بندند و آن نوعی از دست افزار سوزنگر و صیقل گر است. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || پیچ و منگنه. ( ناظم الاطباء ).

(مُ زِ ) [ ع. ] (اِفا. ) لازم گرداننده.
(مُ زَ ) [ ع. ] (اِمف. ) الزام شده، کسی که انجام کاری بر او واجب گردیده.

کسی که کاری یا امری بر او واجب گردیده، الزام شده.

الزام شده، کسی که کاری یاامری براوواجب گردیده
( اسم ) لازم گرداننده
نوعی از دست افزار سوزنگر و صیقلی دو چوب که میان آن به آهن بندند و آن نوعی از دست افزار سوزنگر و صیقل گر است.

الزام شده، کسی که انجام کاری بر او واجب گردیده.
لازم گرداننده.

💡 می‌شود عارف خجل نادان چو ملزم می‌شود می‌کشد ناموس عالم هرکه آدم می‌شود

💡 نیست از قانونِ حکمت بحث با اهلِ جدل ورنه نتواند فلاطون، ساختن ملزم مرا

💡 چون خبیث افتاد طبع از طینت ناپاک او خوک را حلواکشم در پیش تا ملزم‌کنم

💡 ملزم از دیوان ارباب معانی کی شود آن که صد مطلع به یک ابرام مقطع می‌کند

💡 از عصای خود خطر دارند کوران وقت جنگ بی‌بصیرت از دلیل خویش ملزم می‌شود