مردم

مردم. [ م َ دُ ] ( اِ )آدمی. انس. انسان. آدمیزاده. شخص. بشر

(مَ دُ ) [ په. ] (اِ. ) ۱ - انسان، آدمی. ۲ - مردمک چشم. ج. مردمان.

۱. انسان ها، آدمیان.
۲. [مجاز] کسانی که در یک مکان اقامت دارند، ساکنان جایی.
۳. انسان هایی که دارای ویژگی یا ویژگی های مشترکی هستند.
۴. (زیست شناسی ) [قدیمی، مجاز] مردمک چشم: ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است / ببین که در طلبت حال مردمان چون است (حافظ: ۱۲۶ ).

آدمی، انسان، بیشتربصورت جمع استعمال می شود، مردمان جمع، به معنی مردمک چشم هم گفته شده
( اسم ) ۱- انسان بشر آدمی: هرچه بر مردم بلا و شدت است این یقین دان کز خلاف عادت است. ( مثنوی ) جمع: مردمان: مردمان حمص عاصی شدند. ۲- انسان مهذب: ولکن با مردمان مردم باش وبا آدمیان آدمی... یامردم آبی. آدم آبی: نقد اشکم را بزور از مردم چشم ربود گرد او گردم که باج از مردم آبی گرفت. ( حسین آشوب ) ۳- مردمک. یا مردمک چشم. مردم چشم: ز گریه مردم چشمم نشسته در خونست ببین که در طلبت حال مردمان چونست ? ( حافظ )
جامه کهنه و در پی کرده

💡 هر سه پیش مردمان هستند غَمّازان من هر کجا غمّاز باشد راز کی پنهان بود