متنبی

متنبی. [ م ُ ت َ ن َب ْ بی ] ( ع ص ) دعوی نبوت کننده. ( آنندراج ). ادعای پیغمبری کننده. آن که ادعای نبوت و پیغمبری میکند. ( ناظم الاطباء ). آن که دعوی پیغامبری کند به دروغ. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
متنبی. [ م ُ ت َ ن َب ْ بی ] ( اِخ ) رجوع به ابوالطیب متنبی،احمدبن حسین بن حسن بن عبدالصمد الجعفی الکندی در این لغت نامه و رجوع به روضات الجنات ص 61 و تتمه صوان الحکمة ص 185 و ابن الندیم و اعلام زرکلی ج 1 ص 110 چ 2 و معجم المطبوعات ج 2 ص 1615 و تاریخ گزیده ص 813 و خاندان نوبختی ص 195 و تاریخ ادبیات ادوارد براون ج 3 ص 595 شود.

(مُ تَ نَ بّ ) [ ع. ] (اِفا. ) آن که ادعای نبوت کند.

کسی که دعوی نبوّت کند.

شاعر معروف عرب ( و. کوفه ۳٠۳ - مقت. بیابان سماوه ۳۵۴ ه.ق. ). وی در خدمت عضدالدوله دیلمی بسر برده و قصاید غرا در مدح وی سروده است. گویند هنگام بازگشت از ایران نزدیک کوفه کسانی از قبیله [ اسد ] بوی حمله کردند و همینکه مغلوب شد آهنگ فرار کرد غلامش بانگ بر آورد: نگذار بگویند در جنگ فرار کرد تو کسی هستی که این بیت را گفته ای: [ فالخیل و اللیل و البیدائ تعرفنی والحرب و الضرب و القرطاس و القلم.] متنبی بشنیدن شعر بمیدان نبرد برگشت و مرگ را استقبال کرد.
( اسم ) مردی که ادعای پیغمبری کند مدعی نبوت

💡 متنبی و سعدی کتابی از حسینعلی محفوظ است که در سال ۱۳۳۵ برندهٔ جایزه سلطنتی کتاب سال شد.

💡 دیو در گوش هوا و هوسش می‌گوید از پی کبر و کنی چون متنبی سد جد

💡 آرامگاه احمد بن حسین متنبی شاعر عرب و شیعه مذهب قرن چهارم هجری، در این شهر قرار دارد.

💡 نحوی معروف، ابن جنی (۳۲۹-۳۹۱ قمری) شرحی به نامِ «الفسر» (شرح) بر اشعار متنبی نوشته‌است.

💡 زندگی‌نامه‌نویسان هم‌روزگارش، او را شاعری گمنام که با متنبی رقابت می‌کرده، ذکر کرده‌اند.