سرایش

سرایش. [ س َ ی ِ ] ( اِمص ) اسم مصدر از سراییدن.( حاشیه برهان قاطع چ معین ). زبان قال که سخن گفتن و نغمه پردازی آدمیان و سرود مرغان باشد. ( برهان ). نغمه پردازی و گویندگی. ( رشیدی ) ( آنندراج ):
سراینده مرغی از این بوستان
سرایش چنین کرد با دوستان.امیرخسرو ( از جهانگیری ).- ناسرایش؛ لال.
|| ( اِ ) نام آهنگی است. رجوع به آهنگ شود.

(سَ یا سُ یِ ) ۱ - (اِمص. ) سرودن. ۲ - (اِ. ) نغمه، سرود.

۱. سرایندگی، آوازخوانی، نغمه پردازی.
۲. نغمه، سرود.

سراییدن
۱ - ( اسم ) عمل سرودن. ۲ - ( اسم ) نغمه سرود ( انسان و پرندگان ).

اسم: سرایش (پسر) (فارسی) (تلفظ: so(a)rāyeš) (فارسی: سرايش) (انگلیسی: sorayesh)
معنی: عمل سرودن، ( اسم مصدر از سرودن و سراییدن )، سرایندگی

{sight-singing} [موسیقی] اجرای آوازی تمرین های موسیقی با تلفظ نام نُت ها یا با تکرار هجاهایی مانند آ، ای، ها

سرودن.
نغمه، سرود.

💡 مصافش بروز رزم، سپاهش بروز عرض بساطش بروز بزم، سرایش بروز بار

💡 شاعران بزرگی همچون خاقانی و نظامی به ترتیب تحفةالعراقین و مخزن‌الاسرار را تحت تأثیر مستقیم این منظومه سرودند و سال‌ها بعد، عطار و مولوی سرایش مثنوی‌های عرفانی را به اوج تکامل رساندند.

💡 تمنایش چو گردد گرد خاطر مضطرب گردم چو محتاجی که گردد در سرایش میهمان پیدا

💡 معشوق من چو هست سرایش چو بتکده من سال و ماه بتکده را در همی زنم

💡 سایه هم در آغاز همچون شهریار، چندی کوشید تا به راه نیما برود اما نگرش مدرن و اجتماعی شعر نیما به ویژه پس از سرایش ققنوس، با طبع او که اساساً شاعری غزل‌سرا بود، همخوانی نداشت. پس راه خود را که همان سرودن غزل بود، دنبال کرد.