رهی

رهی. [ رَ ] ( ص نسبی، اِ ) رونده. ( برهان ). روان. ( فرهنگ فارسی معین ). مسافر. ( یادداشت مؤلف ). || غلام. ( از فرهنگ فارسی معین ) ( انجمن آرا ) ( برهان ) ( آنندراج ) ( فرهنگ اوبهی ). چاکر. ( فرهنگ خطی ) ( برهان ). به معنی بنده از رهیدن است، یعنی رهیده شده و آزادکرده، نه از راه و ره، اکنون هم گویند: من آزادکرده شما هستم. فدایی. برخی. ( از یادداشت مؤلف ). عبد. ( آنندراج ) ( غیاث اللغات )

(رَ )(ص نسب. ) ۱ - راهرو، مسافر. ۲ - غلام، بنده.

۱. رونده، راه افتاده، رهرو.
۲. مسافر.
۳. غلام، بنده، چاکر: کمند از رهی بستد و داد خم / بینداخت خوار و نزد هیچ دم (فردوسی: ۱/۲۰۰ ).

راه، رونده، راه افتاده، رهرو، مسافر، غلام وبنده
( صفت ) ۱ - رونده روان. ۲ - غلام بنده چاکر. توضیح: نویسنده از خود بدین کلمه تعبیر آورد.
مشهدی. مولانا شاه محمد از گویندگان و نقاشان قرن دهم در مشهد بود.

اسم: رهی (پسر) (پهلوی، فارسی) (تلفظ: rahi) (فارسی: رَهي) (انگلیسی: rahi)
معنی: غلام، بنده، چاکر

راهرو، مسافر. میان بستن او را بسان رهی/ سپردن بدو تاج و تخت مهی «فردوسی»
رهی در گویش گنابادی یعنی فرستادن، پست کردن.
غلام، بنده.

💡 دام صورت عقل آمد این بدان چون رهیدی میشوی تا آنجهان

💡 همچون سر زلف خود شکستی آن عهد که با رهی ببستی

💡 متن این ترانه که «آزاده» نام دارد، آخرین کار موسیقائی رهی معیری است که وی در تب بیماری آن را سروده و کمتر در یک سال پس از آن، در آبان ماه سال ۱۳۴۷ درگذشت.

💡 خواهی کز دست غم؛ باز رهی ساعتی در قدح راز دل؛باده غماز کن