رغیف

رغیف. [ رَ ] ( ع اِ ) نان ستبرکرده. گرده نان تنک. ( از کشاف زمخشری ). نان گرده. ج، اَرغِفَة و رُغُف و رُغفان و تَراغیف. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ). گرده نان. ( لغت محلی شوشتر نسخه خطی کتابخانه مؤلف ). گرده. ( دهار ). ( مهذب الاسماء ). گرده نان که برای پختن قدری پهن کرده باشند. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ):
غالب آمد حرص و جلدش شد ضعیف
بس گلوها را برد عشق رغیف.مولوی.زآنکه پستان شد حجاب آن ضعیف
از هزاران نعمت و خوان و رغیف.مولوی.چونکه مطرب پیرتر گشت و ضعیف
شد ز بی کسی رهین یک رغیف.مولوی.این سخن پایان نداردوآن خفیف
می نویسد رقعه در طمع رغیف.مولوی.چون ببندی شهوتش را از رغیف
سر کند آن شهوت از عقل شریف.مولوی.

(رَ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - گردة نان. ۲ - گلولة خمیر. ج. ارغفه. رغفان.

۱. گردۀ نان.
۲. گلولۀ خمیر.

گرده نان، گلوله خمیر، ارغفه جمع
( اسم ) ۱ - گرده نان. ۲ - گلوله خمیر جمع ارغفه رغفان.

گردة نان.
گلولة خمیر.
ارغفه. رغفان.

💡 غالب آمد حرص و صبرش بد ضعیف بس گلوها که برد عشق رغیف

💡 زار و رنجورست و درویش و ضعیف سه درم در بایدش تره و رغیف

💡 این سخن پایان ندارد وان خفیف می‌نویسد رقعه در طمع رغیف

💡 از قضا یکشب نیامد آن رغیف شد زجوع آن پارسا زار و نحیف

💡 زانک پستان شد حجاب آن ضعیف از هزاران نعمت و خوان و رغیف

💡 چونک مطرب پیرتر گشت و ضعیف شد ز بی کسبی رهین یک رغیف