رشح

رشح. [ رَ ] ( ع مص ) عرق کردن. ( از اقرب الموارد ). خوی کردن: رشح رشحاً. ( از منتهی الارب ).بیامدن خوی. ( دهار ) ( تاج المصادر بیهقی ). خوی کردن.( آنندراج ). || ترابیدن: رشح الاناء. ( از اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ). تراویدن. ( لغت نامه مقامات حریری ). ترشح. ( یادداشت مؤلف ). تراویدن آب. ( غیاث اللغات ). ترابیدن آوند. ( آنندراج ):
شیرمردا ساغری خواه از کف ساقی جان
زآنکه دریاهای عالم رشح آن یک ساغر است.عطار.|| برجستن و خرامیدن آهو: رشح الظبی. ( از آنندراج ) ( منتهی الارب ). || بخشیدن. ( آنندراج ). و منه قولهم: لم یرشح لَه ُ بشی؛ یعنی نداد او را چیزی. ( از اقرب الموارد ) ( از آنندراج )( منتهی الارب ).
رشح. [ رَ ش َ ] ( ع اِ ) خوی، و منه فی حدیث القیمة: یبلغ الرشح آذانهم. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
رشح. [ رَ ] ( ع اِ ) رشیح. عرق. ( مقدمه لغت جرجانی ص 3 ). عرق. خوی. ( یادداشت مؤلف ).

(رَ شْ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. ) تراویدن آب. ۲ - (اِمص. ) تراوش.

۱. تراوش کردن.
۲. (اسم ) [مجاز] آنچه تراوش کرده، قطره.

۱ - ( مصدر ) تراویدن آب. ۲ - ( اسم ) تراوش آب. ۳ - ( اسم ) عرق خوی.
رشیح. عرق.

[ویکی فقه] رشح به معنای جوشیدن است که در باب طهارت و آب جاری از آن سخن به میان آمده است.
رَشح تراوش کردن، تراویدن است.
معنای اصطلاحی رشح
مراد از رشح در این جا خروج آب از زمین به صورت تدریجی- و نه فوران- است.
کاربرد رشح در فقه
از این عنوان در باب طهارت سخن گفته اند.
رشح در آب جاری
...

تراویدن آب.
تراوش.

💡 شاخ امید که از رشحه خم خرم بود اندرین فصل بهارم زچه رو بار نداد

💡 دو نیم رشحه زلال لبت عجب که یکی چهار نهر جنان در ازای آن گیرد

💡 رشح نوالش فزون از عرق ابر و بحر شرح جلالش برون از ورق کیف و کم

💡 ای نامه بر بیار تو باری سلام خشک گر بار رشحه قلم از من دریغ داشت

💡 رشحه ای از حسن جانان ریختند بر جهان از عشق طوفان ریختند

💡 2- اَشک : مایعی که از غدد اشکی در چشم ترشح می‌شود.