دوشیز

اشتقاق یافته از کلمه دوش و معنی باستانی آن یعنی بیافتید. دوشیز به دو بخش دوش - ایز قابل تجزیه است و مفهوم از بخش دوم آن رد یا اثر بجا مانده از کسی یا جانوری.

💡 نیست یک مرد که او مرد بود با کایین که کند صحبت این دختر دوشیزه طلب

💡 زاویه عذرا (زاویةالعذرا، به معنی گوشهٔ دوشیزه) یا اتا دوشیزه یک ستاره است که در صورت فلکی دوشیزه قرار دارد.

💡 آمد سماع زیور دوشیزگان غیب بی‌رقص و حال چو کر عنین چه مانده‌ای

💡 دوشیزگان باغ مگر آگهند ازین کامروز شاه را شده در گلستان مقام

💡 از تاک به خم و زخم در شیشه از آن در جام دوشیزهٔ صهبا را مامی دو سه می‌باید

💡 آن یکی دوشیزگان سر وحدت را ز رخ برگرفته در حضور بالغان ستر خفا